دیدگاه‌ها برای: ۳ شاخص اصلی ناپایداری در کشور!

با: پوریا

پوریا — Thu, 01 Jan 1970 03:30:00 +0000

در شرایطی نوشتن و اجرای برنامه ها معنا پیدا میکند که ظاهر و باطن مان یکی باشد. اما وقتی که عادت کلی بر ذکر برنامه های فرمالیته از سویی و پیگری اهداف شخصی ناگفته از سوی دیگر باشد، اجرا نشدن برنامه ها تعجبی ندارد. چون از اساس برای اجرا شدن نوشته نمیشوند. نوشته میشوند چون مد است! نوشته میشوند چون من نوعی برای مطرح کردن خودم باید برنامه بدهم! نوشته میشوند برای تظاهر و پر کردن دهان دیگران! زمانی که در خرد و کلان حرف و عمل مان یکی نیست، ظاهرمان با باطن مان زمین تا آسمان فرق میکند، انتظار نداشته باشید برنامه های مکتوب بیانگر اهداف واقعی مان باشند.

با: مهدی

مهدی — Thu, 01 Jan 1970 03:30:00 +0000

با ید گریه کرد .باید به حال ان خوش خنده ها گریست .
گویا ما به دنبال حرفهایی هستیم که نه خودمان و نه شنونده می فهمد چه گفتیم و چه شنید و اخر سر هم بگوییم فلانی باسواد بود .اری باید گریست.

با: هم وطن

هم وطن — Thu, 01 Jan 1970 03:30:00 +0000

با سلام
چه کسی جوابگوو چه کسی فریاد رس است ؟؟؟؟

با: ح.ا

ح.ا — Thu, 01 Jan 1970 03:30:00 +0000

درود
به گمانم باید گریست ،البته ما ایرانیها بسیار اهل توجیه و ریا هستیم.و اسم خوشگل هم براش میگذاریم تا کاملن شاعرانه شود و خواب کننده.به جای خنده گریه میکنیم به جای گریه میخندیم .
بنده ارادت دارم خدمت خاتمی .ولی استادی میگفت هرچه به خاتمی میگفتیم می خندید،و سرانجام یکی گفت آخر اینجا چه جای خنده است سید خندان

با: فاطمی

فاطمی — Thu, 01 Jan 1970 03:30:00 +0000

استاد گاهی اوقات خنده از روی تلخی هست . خنده ها زمانی از روی فلاکت است چون دیگر توانی برای گریستن نیست