مطلب جالب شما را به طور اتفاقی خواندم . به عنوان یکی از سکنه خجیر لازمه مطالبی رو جهت اطلاع خدمتتون عرض کنم .
خجیر یک منطقه فراموش شده در کل کشور است . روستای خجیر براساس آخرین آمار رسمی مرکز آمار ایران دارای ۱۵۹ خانوار می باشد که طی ۲ سال اخیر بدلیل تداوم بی مهریها به مردم منطقه حدود نیمی از اهالی منطقه را ترک کرده اند . شاید باورتان نشود اما واقعیت دارد که مردم روستای خجیر که دارای سابقه چند صد ساله تاریخی است از نعمت برق ،آب لوله کشی، تلفن و گاز بی بهره اند . در این روستا حتی موبایل آنتن نمی دهد . حتی تصویر تلویزیون قابل دریافت نیست . مردم در بدبختی زندگی میکنند .
میگویند در هیچ نقطه کشور روستای با بیش از ۱۰ خانوار فاقد برق وجود ندارد! ما که تا تهران ۱۲ کیلومتر بیشتر فاصله نداریم ! بارها با دوایر ذیصلاح تماس و وضع را گفته ایم اما سازمان حفاظت محیط زیست بدلیل امکان آسیب رسیدن به محیط زیست! با هر اقدامی مخالفت و مردم را در فشار نگه میدارد.
آنوقت شما دلتان به حال درخت میسوزد! حفظ درخت از انسان واجب تر است ؟ مگر نه این است که همه امکانات و حفظ محیط زیست برای استفاده انسانها است ؟ شما چرا مردم منطقه را نمی بینید و فقط درخت می بینید؟
هنگام عبور از جاده تیرهای برق بدون سیم روستا را می توانید ببینید که از سال ۸۱ کارگذاشته شده اند و به حال خود رها شده اند ! مطمئن باشید بهترین حافظان محیط زیست همین ساکنان روستا میتوانند باشند و مادامیکه مردم در این وضع به سر میبرند امید بهبودی در وضع نمیتوان داشت.