جنگلها کم میشوند یا زیاد؟ دم خروس را باور کنیم یا …
مدتی است که مسئولین سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور با اتکا به اندازهگیریهای دقیق ماهوارهای و نیز عکسهای هوایی، اعلام میدارند که برای نخستین بار تخریب منابع جنگلی را به صفر رسانده و شاهد شیبی منفی در حوزه جنگل نیستند. افزون بر آن، آنها پرتکرار اعلام میدارند که مساحت رویشگاههای جنگلی کشور نسبت به چند دههی اخیر کاهشی نداشته است و نباید تحت تأثیر برآوردهای کارشناسی – بعضاً – مغرضانه و یا گزارشهای مستقل دیگر ارگانهای کشور قرار گرفت.
آنها حتا بخشی از دلایل کاهش رخداد سیل در دههی ۸۰ را نیز متأثر از همین دانستگی ارزیابی کرده و با ارایه آماری ثابت کردهاند که پروندههای متخلفین و متجاوزین به حریم جنگل به طرز محسوسی کاهش یافته است.
با این وجود اگر نگاهی به این عکسهای هوایی بیاندازید که در سه مقطع زمانی ۱۳۴۶، ۱۳۷۳ و ۱۳۸۵ از روستایی در شمال کشور گرفته شده است، بیاندازید؛ آشکارا عمق فاجعه تخریب رویشگاههای ناب جنگلی هیرکانی را میتوانید دریابید و خون گریه کنید بر این همه نابخردی و آزمندی.
افزون بر آن، هرمز سهرابی عزیز، دو تصویر دیگر از منطقه عمومی جاده ۲۰۰۰ (روستای گلعلی آباد و صادق آباد) را بر روی تارنمای شخصیاش قرار داده که به وضوح نشان میدهد مرز بین مستثنیات رسمی و آنچه عملاً اتفاق افتاده است تا چه اندازه فاحش و نگران کننده بوده؛ رخدادی که فقط به آن میتوان نام تاراج جنگل را داد و متأسفانه همه خاموش هستند. از مدیر و وکیل و قاضی گرفته تا من علاقهند به طبیعت! چرا؟!
درود بر هرمز سهرابی و تلاش پیگیرش برای مهار این تاراج مغولوار از میراث طبیعی و یگانه شمال ایران.
دوشنبه ۲۱م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۰۷ ق.ظ
اول خواستم بگم بیچاره جنگلها حالا میگم بیچاره ما
دوشنبه ۲۱م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۲۷ ق.ظ
درسته نسیم جان … وای بر ما و بیچاره ما که نه تنها غم سبزینه را نمی خوریم که درد و رنج آدمها و زجر هم نوعان مان را هم از یاد برده ایم. برایت آرزوی سلامتی و نشاط دوباره دارم.
دوشنبه ۲۱م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۳۴ ق.ظ
دل نگران شدم ؛از نوع نگرانی مادر برای فزرند بیمارش
دوشنبه ۲۱م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۳۸ ق.ظ
و شاید فقط عشق و دعای یک مادر بتواند بحران و بلای وارد آمده بر منابع جنگلی ما را از خطر آزمندان حیله گر برهاند. درود بر تو که اینگونه سزاوارانه نگران سرمایه های سبز وطن هستی.