ال گور امشب – همزمان با آزادی رکسانا صابری – در رسانه ملی ظاهر شد که کاش نمیشد!
و سرانجام بعد از آن همه درخواست و خواهش و فریاد، آقای ضرغامی لطف کردند و دستور پخش فیلم مستند علمی زیبا و تحسین شدهی «یک حقیقت ناخوشایند» را در ساعت ۱۰ شب ۲۱ اردیبهشت ماه از شبکه بسیار پرطرفدار آموزش (شبکه ۷)! - آن هم بدون اعلام قبلی و به صورتی کاملاً مثله شده – دادند در حالی که تقریباً بیش از نیمی از فیلم سانسور شده بود! فیلمی که به درستی و سادگی خطر جهانگرمایی را توانست برای جهانیان آشکار سازد و من واقعاً نمیدانم چرا این فیلم پس از دوسال تأخیر و اینگونه حقیرانه مجوز پخش از سیمای جمهوری اسلامی ایران را باید بگیرد؟
حقیقتاً دست مریزاد آقای ضرغامی عزیز … برای این که فقط در ایران ممکن است یک فیلم علمی محیط زیستی و برنده اسکار – که حدود ۳ میلیارد نفر از ساکنان زمین تاکنون آن را دیدهاند – چنین خطرناک تلقی شده و بیش از نیمی از آن واجد شرایط پخش تشخیص داده نشود. لابد همین قدر هم که نمایش داده شد را باید بگذاریم به حساب آزادی رکسانا صابری و چراغ سبز به آمریکا …
خداوند چقدر به دیوید کاگنهایم لطف داشت که شاهد پخش لت و پار شدهی فیلمش نبود، وگرنه معلوم نبود این موقع شب باید سر به کدام بیابان میگذاشت!
چقدر امشب حرص خوردم من …
در باره این فیلم و از لابه لای یادداشتهای گذشته مهار بیابانزایی:
- از فرسایش و رسوب تا تغییر اقلیم و جهانگرمایی
- گزارشی تکاندهنده از روند عقبنشینی یخچالها در هیمالیا و پرو
- داغترین تابستان ۴۰۰ سال گذشته در ترکیه!
- نخستینبازتابها از نمایش «یک حقیقت ناخوشایند»!
- آیا ما فقط ۱۰ سال فرصت داریم؟!
- گرمایش جهانی ؛ «بنلادنی» که جدیاش نمیگیریم!
- «حقیقت ناخوشایندی» که «گونو» فریاد میزند!
- آن پنج تصویری که میتوانند در ایران هم تکرار شوند!
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱:۲۱ ق.ظ
ما که کشور صنعتی ای نیستیم و در این کره خاکی حسابمان نمیکنند فکر نمیکنم نقشی هم در گرمایش زمین داشته باشیم.
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۶:۳۶ ق.ظ
سلام و درود بر امیر عزیز:
درست است که سهم ما در جهان گرمایی به مراتب کمتر از کشورهای صنعتی است. اما یادت باشد که ایرانی ها یک درصد جمعیت جهان را دارند در حالی که ۹ درصد انرژی جهانی را مصرف می کنند. بنابراین به دلیل فرهنگ غلط مصرف و مدیریت نابخردانه حاکم بر سرزمین، متاسفانه نقش ما در جهان گرمایی قابل انکار نیست برادر!
درثانی: بهتر است از پیله خاک و شهر و کشور خود به درآییم و در مقولات محیط زیستی فرامنطقه ای و جهانی بیاندیشم. مگر نه این است که همه ما مهمانان دهکده ای بیش نیستیم؟
درود بر شما.
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۷:۱۰ ق.ظ
می فهمم!چون من که اصل فیلم را ندیده بودم هم لت و پار شدنش!را حس می کردم چه برسه به شما!
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۷:۴۳ ق.ظ
سلام
همین که لطف کردند و گوشه هایی از فیلم را نشان دادند خود نشان از ارزش قائل شدن برای ما دارد!!!
تازه گرم شدن زمین و نابودی میراث فرهنگی و از بین رفتن محیط زیست و…. که برای ما نون آب نمی شه که به بپردازیم – اینها همه زائیده فکر استکبار جهانی است پس همه با هم بگیم مرگ بر آمریکا!!!!!!!
بدرود.
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۴۰ ق.ظ
درود بر ابوحنانه عزیز … آره واقعاً لطف کردند …
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۸:۴۱ ق.ظ
سلام بر خواننده باوفای مهار بیابان زایی: خوشحالم که چنین همدردی دارم که حالم را از تماشای این فیلم لت و پار شده می فهمد … درود …
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱۰:۵۹ ق.ظ
دروووووود
خوبین شما؟
آقای درویش من یه کمکی می خوام ازتون
من آثار زیست محیطی چند معدن ایرانو می خوام
نه فقط اکتفا به اسم آثار زیست محیطی
چند نمونه گویا واضح لازم دارم
از معدن نیر در یزد
معدن طلا و سایر معادن در جنگل های شمال
و حتی معدن جوپار کرمان
معدن گچ شرق اصفهان
می تونید کمکم کنید کجا می توونم این اطلاعات را به دست بیارم
می دونید با پوزش یکم هم کارم فوری هست
اگه بتونید راهنمای کنید عالی هست
یه دنیا سپاس گزارم
در پناه خدا
بدرووووود
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱۱:۱۵ ق.ظ
دوستی دارم در وزارت صنایع و معادن که شاید بتواند به شما کمک کند. شماره اش را برایتان می فرستم.
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۲:۲۳ ب.ظ
با گزارش سومین همایش ملی جنگل
همایش ملی جنگل و توسعه پایدار : چالش ها و راهکا رها
به روز هستم.
سه شنبه ۲۲م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱۰:۱۰ ب.ظ
سلام کیومرث عزیز … جالب است که هنوز عادت دیرینه ات را عوض نکرده ای پسر!
چهارشنبه ۲۳م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱۱:۵۸ ق.ظ
چگونه می شود از آنها خواست تا دوباره فیلم را در یک شبکه درست و حسابی تر پخش کنند؟ من اصل فیلم را یکبار دیدم؟
امیر عزیز سهم ما در آلاینده ها کم نیست چون مصرف کننده شدید انرژی هستیم و آنچه که شما فرمودید در مورد بعضی کشورهای آفریقایی صحت دارد نه ایران.
چهارشنبه ۲۳م اردیبهشت ۱۳۸۸ در ۱۲:۴۱ ب.ظ
درود بر امیر حسین عزیز و ممنون از همراهی هوشمندانه ات برادر دلسوز من. راستش نمی دانم چگونه باید این پیام را به گوش آقای ضرغامی رساند. اما می دانم که هستند دوستان مشترکی که خواننده این سطور باشند!