دیدگاه‌ها برای: روزگار سینوسی سبزنویس‌ها در وبلاگستان فارسی!

با: مهار بیابان زایی » بایگانی » خودکشی یک وبلاگ سبز!

مهار بیابان زایی » بایگانی » خودکشی یک وبلاگ سبز! — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

[...] تمثیل‌های یگانه، چقدر تنها خواهیم شد … در یادداشت، روزگار سینوسی سبزنویس‌ها گله کرده بودم که چرا کم می‌نویسید؟ یادم رفته بود که [...]

با: محمد درویش

محمد درویش — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

سام عزیز: امیدوارم به همان دلیلی که گفتی شاهد افزایش فعالیت سبزنویسان واقعی در محیط مجازی باشیم. درود …

با: سام خسروی فرد

سام خسروی فرد — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

دلیل روشن است. آن ایمانی که باعث می‌شود در باره چیزی قلم به دست گرفت و نگارش را آغاز کرد مدت هاست یخ زده است.
وقتی علاقمندان و جوانان جویای نام این عرصه نگاه می کنند که مثلا قدیمی‌تر ها چگونه نان به نرخ روز می‌خورند انگیزه‌ای برایشان باقی نمی‌ماند…البته همین عمل ناشایست برای بعضی محرکی است و انگیزه ای تا بنویسند و رسوای‌شان کنند…
تا زمانی که مروجان اخلاق خود بی‌اخلاق‌ترین‌اند، مروجان زندگی‌سالم خود فاسد‌ترین‌اند، مروجان نگره‌های زیست‌محیطی خود طبیعت‌ستیزترینند صرفا برای جیفه دنیا نمی‌توان از جوانان انتظار داشت که ایمان‌شان سست نشود. می‌شود؟

با: مهار بیابان زایی » بایگانی » جبهه سبز ایران؛ بودنش بهتر از نبودن یا برعکس؟!

Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

[...] به دنبال انتشار روزگار سینوسی سبزنویس‌ها، یکی از سبزنویس‌ها و سبز‌باوران قدیمی، [...]

با: محمد درویش

محمد درویش — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

بسیار خوشحالم از شنیدن این خبر. درود بر شما و سپهر عزیز.

با: جبهه همبستگی خلیج فارس

جبهه همبستگی خلیج فارس — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

استاد گرامی
تارنمای جبهه همبستگی خلیج فارس نیز فعالیت در این زمینه را در زمره فعالیت های خود قرار داده است.
سپهر سلیمی عزیز نیز در این راستا یاری گر ماست

با: محمد درویش

محمد درویش — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

دوستان گرامی: ممنون از درج نظرها و دیدگاه های سازنده تان. می فهمم که شرایط امروز اصلا برای نوشتن مناسب نیست. بخصوص اگر قرار بر راستی آزمایی هم باشد. اما چاره ای نداریم:
باید همچنان ژارو زد و
وا نداد …
درود.

با: safzav

safzav — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

به نظرم تحلیلی که در مطلب دویچه وله آمده درست است. به نظر من از همان اول هم این ایراد در میان وبلاگ های سبز وجود داشت و البته دارد. میزان مطالب تولیدی در میان سبزنویس ها بسیار کم است و بیشتر مطالب احساسی است. در چنین فضایی است که حرف همیشگی من فهمیده نمی شود. اینکه هر وبلاگی را نمی شود زیست محیطی گفت. مثلا یکی اش وبلاگ من. وبلاگ من یک وبلاگ شخصی نویسی است که چون نویسنده اش دغدغه های زیست محیطی هم دارد، درش محیط زیست هم دیده می شود. اما آن وسط کلی مطالب بی ربط هم می بینید. این یعنی همان چیزی که شما وبلاگ خودتان بخش روزانه هایش با این بخشش جداست.
ما مطلب تولیدی بسیار کم داریم.مطالب آموزشی, اطلاع رسانی و … تالیفی، ترجمه و …
و به نظرم یک دلیل مهمش هم این است که وبلاگ نویس ها افراد علمی حوزه محیط زیست نیستند بلکه اکتیویست های این بخشند که در حوزه تولید و تالیف زیاد فعال نیستند و البته افراد آکادمیک این حوزه هم از حوزه کاربرد در زندگی روزمره و مردم عادی مقادیر خوبی دورند (البته این حکم کلی نیست و قطعا استثنا دارد) … به نظرم چیزی که گفتم تقریبا همان چیزی است که شما گفته اید

با: پیام احتسابیان

پیام احتسابیان — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

جناب درویش عزیز. با درورد فراوان و با تشکر از این که این موضوع و شاید نوعی چالش را در وب لاگ های زیست محیطی بیان نمودید. باور دارم پس از انتخابات ریاست جمهوری امسال و حوادث پس از آن نگاه ها و بحث های جامعه نیز دستخوش تغییرات فراوانی شد. اغلب وبلاگ های نه فقط زیست محیطی بلکه بیشتر وبلاگ ها در غالب موضوعات مختلف بحث های خود را به سمت موضوع مهم انتخابات تغییر سمت دادند و در بینابین به موضوعات خود نیز اشاراتی کردند. البته بسیاری از وبلاگ ها و از جمله وبلاگ های اشاره شده توسط شما تقریبا رو به تعطیلی نهادند. که امیدوارم با موجی دوباره زنده شوند و به بررسی مشکلات محیط زیست بپردازند.

با: امیر سررشته داری

امیر سررشته داری — Sat, 13 Mar 2010 00:00:00 +0000

درویش جان حقیقتش اینجوری که پیش میره و دیگه حتی نمیشه ایمیل چک کرد و میل سرورها هم فیلتر می شن چه انتظاری از دوستان داری که حرفی برای گفتن داشته باشن.

بعد از مدتی که فکر می کردیم کار مملکت ما طبق تاریخ داره پیش میره و داره کمدی میشه و تراژدیش در دهه ۶۰ بوده ولی کم کم همین کمدی هم دوباره به تراژدی تبدیل شده.
خنده تلخ من از گریه غم انگیرتر است کارم از گریه گذشته به آن می خندم.
ارادتمند
امیر