یادمان باشد کمتر بوق بزنیم تا آلودگی کاهش یابد
یادمان باشد در هوای سرد میتوان لباس زمستانه پوشید
درجه شوفاژ را کم کرد
موقع خروج از محل کار وسایل گرم کننده را خاموش کرد
اما یادمان نرود روستای مشهدی علی گاز ندارد
و سرما بیداد میکند
یادمان باشد آنجا از شوفاژ و بخاری برقی خبری نیست
مشهدی علی سرما را با ترس از جنگلبان جوان بدون هیمه چگونه سر میکند؟
یادمان باشد او شره(نوعی زانو بند پشمی)میبندد ولی باز هم میلرزد
او هنوز گالش ایرانی میپوشد و کفش چینی را تجربه نکرده است
یادمان باشد پسر مشهدی علی هنوز چکمه ایرانی میپوشد
زندگی را در دیار مشهدی علی هیمه باید روشنی افروخت
اما هیمه اش آینده آسمان آبی فرزندش است
مشهدی علی نمیداند گازهای گلخانه ای چیست
نمیداند چرا باید کفش چینی بپوشد
نمیداند چرا پرتقال در روستای او نیز چینی است
او نمیداند چرا باید هیمه اش را دزدکی به خانه بیاورد
نمیداند یارانه چیست و چرا میدهند و یا نمیدهند
اما میداند گاوهایش زمستان سختی پیش رو دارند
گالش عیالش سوراخ است
پسرش میوه چینی میخواهد
همسایه اش کفش چینی میپوشد ماست پاستوریزه میخورد
خانه بهداشت ندارند تا بفهمد آنفولانزایش چه نوعی است
میداند برف ببارد پسرش نمیتواند به مدرسه ده بالا برود
ولی نمیداند چرا هنوز گالش ایرانی میپوشد
میداند پدرانش و پدران پدرانش و پدران پدران پدرانش همیشه گالش به پا میکردند آنهم از نوع ایرانی
میداند جنگل رزق و روزی شان را میدهد می داد
میداند با الاغ مشهدی حسن آلودگی در کار نبود
صدای الاغ مشهدی گوشخراش و آلوده کننده نبود
میوه شان ولیک بود و تلکا و ازگیل
دلشان شیرین بود با نان برنجی بی بی سکینه و کلوچه ننه علی
او میداند
او میداند همین نزدیکی نه دوردست ها،نه بالادست ها خدایی هست که حفظش میکند،روزی خانواده اش را میدهد و برایش قبض دیرکرد و جریمه نمی فرستد
میداند خدایی هست

به قول سهراب آسمانی ام :
“و نخواهیم مگس از سرانگشت طبیعت بپرد.
وبدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت”