چرا محیط زیست نویس ها دارند ریزش می کنند؟!
آیا کسی خبری از مرکز صلح و محیط زیست دارد؟ آیا کسی میداند چرا روزگار درگاه مجازی این مرکز باید اینگونه غمانگیز باشد؟ خانم ابتکار عزیز! چرا هیچ توضیحی در مورد تعطیلی بدون اعلام مرکز داده نمیشود؟
راستی چرا محیط زیست ما باید اینقدر مظلوم باشد؟
آن از دلاورخان نجفی که پس از پایان مأموریتش در مقام معاون محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست، دیگر وبلاگش را هم به روز نکرده است! انگار دیگر برایش مهم نیست که چه بلایی بر سر محیط زیست بیاید یا نیاید؟
آن از وب سایت رسمی سازمان حفاظت محیط زیست که همچنان از مهمترین رویدادهای این حوزه چندگام عقبتر است و ترجیح میدهد از محفل اُنس با قرآن ویژه بانوان خبر دهد تا برنامههای سازمان در سال جهانی تنوع زیستی!
آن هم از وبلاگ شخصی معصومه ابتکار که هر چند همیشه به روز است، امّا موضوعات محض محیط زیستی هرگز در وبلاگش دست بالا را نداشته، به ویژه در طول یک سال گذشته که تعداد یادداشتهای زیستمحیطیاش از شمار انگشتان یک دست هم کمتر بوده است!
یکبار دیگر و در زمان جابجایی مهندس حجتی – وزیر کشاورزی دولت خاتمی – این نکته را تذکر داده بودم که محیط زیست ما نیاز به مدیرانی سلحشور دارد که چه با میز و چه بدون میز، طبیعت را دوست داشته باشند و نشان دهند که حاضرند برایش هزینه بپردازند.
اما شمار مطالب محیط زیستی مدیران صاحب وبلاگ این حوزه به شدت در حال اُفت است. حتا سید محمّد مجابی عزیز هم مانند سابق به محیط زیست نمیپردازد. می پردازد؟
خود مهدی اشراقی که اصلاً مدتها یادش رفته بود بلاگش را به روز کند! پرشین ژئو و زیستا هم که به تاریخ پیوست! گرین بلاگ را هم که به تاریخ پیوستند! نپیوستند؟
واقعاً روزگار غریبی است … آن از اندک خبرنگاران محیط زیستی روزنامهها و خبرگزاریها که یا وبلاگشان را تعطیل کردهاند یا اصلاً خودکشی وبلاگی کردهاند و یا … و آن هم از دیگرانی که سنگ محیط زیست بر سینه زده و میزنند؛ اما از محیط زیست نمینویسند!
خواستم بگویم: یکبار دیگر سخن چخوف را مزه مزه کنید!
همین!
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۰۱ ق.ظ
سلام مهندس بدون شک یک علت اصلی اوضاع جاری کشور است . در خیابان ها و بازداشتگاه ها هموطنان را به خاک و خون کشانده اند و سوال این است که اولویت کدام است ؟!
پاسخ:
یکی از بزرگترین آسیب ها به طبیعت وطن در همان هنگامه پیروزی انقلاب و هرج و مرج بوجود آمده وارد شد. ما – که خود را محیط زیستی می نامیم – نباید بگذاریم به هیچ بهانه ای آن رخداد ناگوار و جراحت های عمیق دوباره بر پیکر نحیف طبیعت وطن وارد شود.
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۰۸ ق.ظ
چند مرتبه به شما عرض کردم که دوستان سبزه آنگولایی هستند نه سبز دوستدار محیط زیست
برخی هم سبزه مغز پسته ای هستند!(آب زاینده رود و تشنه لبان سیستانی و پسته دهنان یزدی که یادتان است!)معصوم خانم هم که معلومست چه جور سبزه برنزه ای است
دلاور خان هم که حرف ندارد(م…مدلی خانی است از شمال خوزستان)
پاسخ:
نه! دلاور فرزند چهارمحال و بختیاری باید باشد نه خوزستان!
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۱۳ ق.ظ
درویش خان بیا و یک ن-جی او بزنید هم فاله هم تماشا هم کلی گوگوری مگور اوایل عضو می شوند و هم یک پروژه چاق و چله برای ساکت کردن به شما می دهند مانند طرح کاشت سوزنی برگان در لوت زنگی احمد
پاسخ:
می بینم که دستی هم بر آتش داری رفیق!
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۱۴ ق.ظ
راستی طرحی برای نجات جنگل های بلوط زاگرس پیدا کرده ام که درآمد زایی عالی دارد
پاسخ:
برای کی درآمدزایی دارد فرزندم؟ برای تو یا برای جنگلنشینان زاگرسی یا برای …
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۲۶ ق.ظ
این آمار مطالب ۵ وبلاگی است که در آخرین نظرسنجی گرفته شده مهم شناخته شده اند. عملکرد این ۵ وبلاگ در ۱۷ روز دی ماه ۸۸ و مدت مشابه سال قبل :
۱٫مهار بیابان زایی :۴۴ مطلب / ۲٫۵ مطلب در هر روز / در دی ماه سال قبل ۱۲ مطلب
۲٫ وبلاگ آقای مجابی : ۷ مطلب / ۰٫۴۱ در هر روز / در سال قبل ۱۲ مطلب
۳٫ وبلاگ خانم جمشیدی : ۶ مطلب / ۰٫۳۵ در هر روز / در دی ماه سال قبل ۱۳ مطلب
۴٫ وبلاگ آقای خسروی فرد : ۵ مطلب/ ۰٫۲۹ در هر روز / ۳مطلب سال قبل
۵٫ وبلاگ آقای سلیمی : ۲ مطلب / ۰٫۱۱ در هر روز / سال قبل را …
در کل : ۶۴ مطلب نوشته شده است که تاثیر هر کدامشان را اینگونه نمی شود سنجید….
پاسخ:
ممنون محسن جان از کار جالبت. انگار من و سام فقط نمی ترسیم!! یا شاید هم …
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۵۸ ق.ظ
درویش من کجایی؟ قربانت بروم من دربست. ناراحت این چیزها نباش. روزها می آیند و می روند. امروز من محیط زیستی می نویسم فردا سید محمد. پس فردا اشکار عزیز. برای این مملکت و این سیستم همین اندازه هم زیاد هست. می خواهی چه کنیم قربانت گردم. قبله عالم سبزفکران! گنده گنده هاش کم آوردند. آنهایی هم که از رو نمی روند مسیرشان بر روی لبه تیغ است. آخر چه انتظاری داری بیایی و قوانین و تذکرات جناب مستطاب دادستانی را در مورد فضای مجازی بخوانی و دستانت دوباره بر روی کیبرد بلغزد. اتفاقا همان می لغزد ولی نمی فشارد. ملت که دیگه آفتابپرست نیستند که به هفتاد رنگ قابل تبدیل باشند و هر روز به سازی حرکات موزون انجام دهند و جامعه را به توس، توس را به کارگزاران، کارگزاران را به هموطن، هموطن را به … شقیقه!! تبدیل نمایند تا گربه شاخی نزند و پنجولهای نازنینش را بر صورتکان نقاشی شده نلغزاند و یا به قول همشهریهای من جرماق نکشد. آخر تا کی باید طوری تغییر کرد تا همه چیز مثبت باشد و آب از آب تکان نخورد و ما حرفهایمان را هم بزنیم؟ درویش جان به ملت حق بده. بعضیها رک و رو راست میترسند. من هم می ترسم! به قول خودت نه؟ نمی ترسم؟
پاسخ:
اگر مشکل ترس بود؛ حرفی نبود! بود؟ اما راست این است که امیر جان مشکل – در اغلب موارد – ترس نیست! مشکل همان چترهای سوراخ چخوف است برادر من … درود.
ارادتمند
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۳:۳۹ ق.ظ
به قول خودت نه؟ نمی ترسم؟
ها درویش خان نمی ترسی حاج اقای اداره صبح روز شنبه یک تک زنگ به اتاق شما بزند
بابا ما کلی امیدداریم به پس از بانشستگی شما استاد دانشگاه آزاد بشویدپروژه بگیرید
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۸:۵۸ ق.ظ
نه برادر! ترس از ما می ترسد! نمی ترسد؟
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱۰:۵۳ ق.ظ
دیروز هم من با یکی از دوستان صحبت می کردم ایشان هم عقیده داشتند در شرایط فعلی پرداختن به مسائل محیط زیستی اولویت ما نیستند …!؟
هر چند من فکر می کنم این حداقل کاری ست که باید انجام دهیم.
راستی دلاور خان که در پایان کارش وعده های سبزی داد پس کو؟
جمعه ۱۸م دی ۱۳۸۸ در ۱:۰۹ ب.ظ
دلاور خان را نمی دانم! اما پرداختن به محیط زیست را می دانم که همیشه اولویت ما بوده، هست و خواهد بود.