کارون ۴؛ سدی که بدون ارزیابی محیط زیستی تا چند روز دیگر کلید میخورد!
کارون ۴ را بلندترین سد ایران لقب دادهاند؛ سدی که تاکنون دوبار در اثر رخداد سیل ویران شده و ۲۰۰ میلیارد تومان خسارت وارد کرده است. با این وجود، این سد غولآسا بدون داشتن ارزیابی محیط زیستی و با بلعیدن ۱۴۰۰ میلیارد تومان ساخته شد و میرود تا در آخرین روزهای بهمن سال ۱۳۸۸ با به زیر آب بردن حدود ۳ هزار هکتار از اراضی جنگلی و مرتعی اردل و لردگان دستکم ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار اصله درخت بلوط و بنه را برای همیشه به زیر آب برد؛ آن هم بدون آن که خود را ملزم به پرداخت خسارت کند! و اصلاً پرداخت چه خسارتی میتواند این ضایعه را جبران کند.
جالب اینجاست که ظاهراً آن گونه که دکتر پیمان یوسفی آذر – همان مدیر کل معروف جنگلهای خارج از کشور! – به نگارنده گفت: آییننامهی جبران خسارت وارده به محیط زیست و منابع طبیعی کشور هم از تصویب هیأت دولت گذشته و لازمالاجراست!
و این البته همهی ماجرا نیست!
چرا که به گزارش هومان خاکپور، بیش از ۸۰ درصد از مساحت آبخیز بالادست این سد از چنان تشکیلات آسیبپذیر و سستی برخوردار است که هماکنون نیز نرخ سالانهی فرسایش در آن به بالای ۲۵ تن در هکتار میرسد! و این یعنی: تکرار فاجعهای که در سد سفیدرود و سد اکباتان و … شاهد آن بوده و هستیم!
آیا حرف بیشتری مانده است که بگویم؟ آیا بهتر نبود دستکم اندکی از آن اعتبارات کلان را برای احیاء و بهسازی اراضی بالادست اختصاص میدادیم تا عمر مفید سد را افزایش داده و اینگونه حیرتانگیز بیتالمال را به هدر ندهیم!
میدانید چرا این کار انجام نمیشود؟ چون مسئول حفاظت از آبخیزها، یک وزارتخانه دیگر است و در اینجا کسی ملّی فکر نمیکند! همه به رغم شعارهای فریبندهی خود، بخشی و صنفی میاندیشند و عمل میکنند.
جمعه ۱۶م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۵۲ ب.ظ
درویش جان مگر کسی مسئول حفاظت از آبخیزها هم در کشور وجود دارد؟ مگر آبخیزداری در کشور ما متولی هم دارد؟ برای هومان عزیز هم نوشتم،در زمانی که تنها متولی تحقیقات آبخیزداری را منحل می کنند که به جایش مرکز کم آبی و خشکسالی بزنند، در جایی که متولی اصلی آبخیزهای کشور حاضر به دفاع از این مرکز مرحوم شده نیست و براحتی نبودنش را (که گاهی حداقل موی دماغ بوده است) می پذیرد، چگونه انتظار داری وزارتخانه دیگری که چشم دیدن متولیان آبخیزداری را خارج از حوزه استحفاظیش ندارد و مدتهاست که دشمن خونی و قسم خورده وزارت کشاورزی و جهاد سازندگی (و حالا تلفیق هر دو) است، به فکر بالادستها بیافتد و دل بسوزاند و به سازمان جنگلها بگوید که هی آقا بیا اینم بخشی از پول سد تا بروید اون بالا آبخیزداری کنید؟ زهی خیال باطل. وزارت نیرو بارها و بارها به نوعی خصومت خودش را با وزارتین کشاورزی و جهاد سازندگی اسبق نشان داده بود و نشان می دهد. تجربه اخذ اعتبارات آبخوان از سازمان مدیریت مرحوم و در زمانی که اکثر مدیران ارشد آن از هواداران وزارت نیرو بودند حداقل برای من مشخص و بارز است (در عین حال بسیار تلخ) و اینکه چگونه اعتبارات ۱۰ میلیاردی ایستگاههای آبخوان براحتی آب خوردن و ظرف سه سال به اعتبار ۱ میلیاردی تبدیل شد خود داستان مفصلی دارد. اوضاع ایستگاههای آبخوان را در حال حاضر اگر بررسی کنی متوجه می شوی که وضع چه بود و چگونه شد. سپاس
پاسخ:
و چقدر آن ماجرای تلخ، دل دکتر کوثر نازنین را هم خون کرد … کاش سدهای زیرزمینی را براین جرثومه های سیمانی ترجیح می دادیم.
درود …
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۰۰ ق.ظ
سپاس یار همیشگی طبیعت بختیاری که اینگونه بی مهابا و مسئولانه فریاد می زنی و زنهار می دهی … درود.
پاسخ:
خوشحالم که آنجا هستی در دل یکی از زیباترین مناطق وطن. امیدوارم بتوانی مانند خودت را در طبیعت بختیاری تکثیر کنی.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۱۴ ق.ظ
آقای رییس جمهور از روزی که فرمودید:”در فرهنگ ما صیانت از محیط زیست بالاترین ارزشها را دارد. در دستورات دینی ما شکستن یک شاخه درخت مانند شکستن بال فرشتگان است.” زمان ریادی نمی گذرد…
آیا درختان اردل و لردگان که بسیاری از آنها شاید بیش از هزار سال قدمت داشته باشند شامل فرمایش شما نمی شود؟
آیا شاخه های درختان بلوط و بنه ی استان چهارمحال و بختیاری با شاخه های قید شده در کلام شما فرق دارد؟
آقای درویش عزیز حق با شماست;اینجا کسی ملی فکر نمی کند. اینجا این اهمیت دارد که بودجه ی اختصاص یافته به وزارت خانه ات را به هر طریق بدست آوری، باور کنید چگونه و به چه قیمتی اش اصلا مهم نیست.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۲۶ ق.ظ
درود …
به باور من یکی از بزرگترین آفت های مدیریت بودجه در کشور، آفت جزیره نگری و بخشی بینی افراطی است. خوشحالم که با آن هم رای هستید.
در ضمن نشانی وبلاگتان را ظاهراً اشتباه می نویسید!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱:۲۶ ق.ظ
سدی که تاکنون دوبار در اثر رخداد سیل ویران شده و ۲۰۰ میلیارد تومان خسارت وارد کرده است..
دوبار این سازه بتونی ویران شده و این مقدار سرمایه از دست رفته!!!
بابا عجب کشور ثروت مندی هستیم! کویت واقعی اینجاست
در پایان جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۱ و پیروزی پروس و ایجاد امپراتوری آلمان یکی از ژنرال های آرتش پروس چند فنیک (پول خرد)در محاسبات تدارکات کم آورد و معادل آنرا بصورت تمبر برای ستاد آرتش ارسال کرد.
پاسخ:
خداوند نور به قبر آن ژنرال بباراند … اینجا که ۱۲۰ میلیارد تومان اختلاس را پول خرد می دانند! نمی دانند؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱:۳۰ ق.ظ
آییننامهی جبران خسارت وارده به محیط زیست و منابع طبیعی کشور هم از تصویب هیأت دولت گذشته و لازمالاجراست!
..خود گویی و خود خندی عجب مرد هنرمندی!
در شوروی سابق هم که برای رسیدن به غرب فشار زیادی برصنایع قدیمی شان وارد می کردند آلودگی خاک و آب بسیار حاد شده بود سازمان مرتبط با محیط زیست جریمه می کرد و صنایع پرداخت می کردند و در بودجه بندی هر سال مبلغی را هم برای پرداخت جریمه در نظر می گرفتند یعنی از یک جیب به جیب دیگر چون هر دو ارگان دولتی بودند
..تاریخ تنها سرسره خاقان مغفور نیست این نکته ها هم باید تلنگری به برخی بزند که نمی زند
گر زنی گوش و گر کنی دمبم بنده از جای خود نمی جنبم!
پاسخ:
جالب تر آن که همین جیب تو جیب را هم نمی دهند!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۹:۴۸ ق.ظ
این فریاد ها چرا به گوش کسی نمی رسد؟
پاسخ:
برای این که اگر برسد، باید دکان دونبش خود را تعطیل کنند!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۰:۰۸ ق.ظ
مرسی از وبلاگ قشنگتون.تازه باهاش آشنا شدم.بازم میام.به امید ایرانی سبز.
پاسخ:
خواهش می کنم … می بینمت!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۴۹ ق.ظ
درود
یه سوال؟؟
کدوم سد مخزنی کشور ما درش ارزیابی محیط زیستی صورت گرفته که این دومیش باشه؟؟؟؟؟
پاسخ:
سد سیوند!!!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۴۶ ب.ظ
آوا دختر شهرام فرج زاده … تو را به ۲۲ بهمن فرا می خواند ـ
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱:۰۴ ب.ظ
آدرس وبلاگ درست است
هر چند وبلاگ من محیط زیستی نیست.
پاسخ:
سپاس.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱:۴۸ ب.ظ
محمد عزیز
. . و دست کم برای جلوگیری از اجرای پروژه های مشابه، باید همه پا سفت کنیم برای واداشتن دولت به طرح آیش پنج ساله. متاسفم که کماکان اغلب ما ولنگاری یا افاضه فضلهای کودکانه را به یک محاجه جدی در وبلاگستان سبز ترجیح میدهیم. من خودم شرمنده ام که در این شرایط احساس میکنم بی تاثیر هستم و هیچ جا نتوانسته ایم مانع هیچ تخریبی بشویم. آنها کار خودشان را میکنند ما هم در تاریکی با خودمان سوت میزنیم . ..
پاسخ:
دردناک ترش می دانی چیست رفیق؟ این که در چنین شرایطی به جای سوت برای هم شیشکی هم بفرستیم! نه؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۰۵ ب.ظ
درود برمحمد عزیز
سپاسگزارم و برای من مایه ی بسی دلگرمی است که دل سوزی چون تو نه تنها در اندیشه ی فاجعه های زیست محیطی، بلکه همچنین نگران کوه نوردان است.
امیدوارم که کم تر خبرهای ناگوار بشنوی.
پاسخ:
چه دعای خوبی کردی عباس جان … خیلی مخلصیم و باز هم تسلیت می گویم.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۰۷ ب.ظ
سلام جناب درویش
امروز برای من شده روزی که نمونه ی بارز این ضرب المثل است,و واقعا هم” هر دم از این باغ بری میرسد”
اون از …
اونم از…
اونم از مافیای خودروسازی,سدسازی,جاده سازی…توی وبلاگ اقای کرمی
اینم از زیر اب رفتن درختا که دل ادم رو میشکنه.
کم کم دارم به همه چیز شک میکنم,به اینکه اصلا انسانیت مونده؟ما چی هستیم که داریم فقط دور خودمون میچرخیم,حق اعتراض!!!
باید ارزش ها رو زیر پا گذاشت؟ندید گرفت؟
به کــــــــی بگم؟
سردرگمی خیلی بده,و همچنین کوبیدن به دیوار در نما.
موید باشید.
پاسخ:
می دانی شریفی عزیز؟ گاه با خود می اندیشم که چگونه است برای قطع چند صد درخت در فلان جا بیشتر از ۲۰۰ هزار درخت بلوط و بنه اشک می ریزیم و واکنش نشان می دهیم؟
همراهی هایت را قدر می دانم.
درود … راستی! کلخونگ رفتی با دوست تنوری ات؟!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۲۹ ب.ظ
چه فرق می کنه؟ منظورم اینکه ارزیابی بشه یا نشه مهم اینکه پروژه اجرا می شه
پاسخ:
چه سوال تلخی … و تلخ تر این که جوابی هم برایش نداشته باشم!
درود …
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۳۸ ب.ظ
سلام.
دوست من جناب آقای درویش .
بسیار خوشحالم از اینکه دوستان در عرصه وبلاگ نویسی وارد فاز جدیدی از بیان نظراتشان در این عرصه شدند .
هدف گسترش فرهنگ سازی و رسیدن به آرمانهای ایده آل در عرصه محیط زیست کشورمان است .
از سارا خانم هم ممنونم که به عنوان مخاطب تتیس نظراتش راصریح بیان نمود .اما ای کاش از خود اثری به درست به جای می گذاشت .
آنچه سبب فرهنگ سازی در رسیدن به آرمان اهدافمان میان مخاطبان ، دوستداران محیط زیست و مردم عام می شود منش و عمل ماست و آنچه به ما انرژی می دهد نقد آثار مان و مقایسه آن با مسائل روز کشور خصوصا در عرصه محیط زیست و بیان واقعیتهاست .
از طریق این نوشته اعلام آمادگی میکنم در مورد فیلمهای زیر:
۱- اکوسیستم های جنگلی ( پارک ملی گلستان ، هیرکانی )
۲- اکوسیستم های تالابی ( انزلی ، گلستان )
۳- اکوسیستم های رودخانه ای
۴- آبزیان
۵- فولکلور ترکمن
۶- بنادر
۷- مجموعه تحقیقات آبزیان ( ماهیان خاویاری ، شانه دار مهاجم دریای خزر ، میگوی وانامی ، ارزیابی ذخایر ماهیان کفزی )
از هر ارگانی ، دولتی و خصوصی ، محفلی دانشگاهی و ان جی او ، از استانداری گرفته تا موسسات نیمه دولتی و خصوصی ، سازمان محیط زیست گرفته تا سازمان جنگلها مراتع و وزارت راه که به صورت رسمی دعوت به عمل آورد در هر کجای کشور که باشد سفر نموده و این فیلمها را به پخش خواهم رساند .
سوروسات ، سالن های کنفرانس و … مهم نیست . مهم آموزش ، نقد عمل و فرهنگ سازی و آگاه نمودن متخصصان ، دانشگاهیان و مردم عام از وضعیت محیط زیست کشور از بعد بصری آنهم در سراسر مهین عزیزمان ایران است .
نگران نباشید .
تاروزی که زنده ایم برای رسیدن به اهدافمان ، موفقیت روز افزون در کیفیت آثارمان تلاش خواهیم نمود .
( ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد صیاد رفته باشد )
تمامی دوستان و نمایندگان ارگانهایی که خواهان بر پایی همایش ، نشست های تخصصی و نمایش مستند های فوق در هر کجای ایران هستند می توانند با شماره تلفن
۰۹۱۹۱۳۷۰۹۸۱
تماس حاصل نمایند .
شرمنده کردید .
با تشکر .
سعید نبی ۱۷ بهمن ۸۸
پاسخ:
سپاسگزارم سعید جان و درود بر روحیه و عشق پاکت به طبیعت وطن.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۳:۰۶ ب.ظ
ای کاش اطلاعات بیشتری در مورد محل قرارگیری سد هم اعلام میکردید.نکته مهمتر اینکه بعنوان کسیکه در اهواز زندگی کرده ام تاثیر این سدسازیها رو بر خشک شدن آب رودخانه ی کارون دیده ام و تاسف بسیار در این خصوص ای کاش راهکارهائی برای مقابله با این موضوع و مشکل هم اندیشیده میشد.
پاسخ:
درود بر بهنام عزیز … در مورد جانمایی سد اطلاعات فراوانی در نت وجود دارد. کارون ۴ در حد فاصل خوزستان و چهار محال بختیاری واقع شده و اراضی دریاچه آن در مناطق اردل و لردگان قرار می گیرد.
در مورد گزینه های جایگزین هم شاید تاکنون بیش از ۱۸ یادداشت در مهار بیابان زایی منتشر کرده ام که می توانید ملاحظه کنید.
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۳:۴۵ ب.ظ
سلام/اوضاع خنده دار شده از فرط بی منطقی/این منو می ترسونه/اینجا ظاهرا قرار نیست کاری انجام بشه قراره فقط یه عده مدیریت کنند ظاهرا حفظ همون پست مدیریت رو/سعی می کنم صبر کنم و امدوار باشم/خدا می دونه که این کار این روزا خیلی سخته/صبور و امیدوار.
پاسخ:
برای همین ارزشمنده رؤیای عزیز … صبوری و امیدواری در این روزها را می گویم!
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۵:۰۸ ب.ظ
با سلام به محمد عزیز‘ در کانادا کشوری که من زندگی میکنم‘ قطع درخت را در حد کشتن یک انسان تلقی میکنند و جریمه های بسیار سنگین منجمله زندان‘ برای این کار در نظر گرفته و اجرا میکنند. اگر بنا به ضرورت‘ کسی و یا سازمانی مجبور به قطع درختی باشد‘ بدون بروبرگرد تعهد نامه ای از او اخذ خواهد شد که حتما” معادل همان تعداد درخت را در جای دیگری بکارد. در اینجا کسی حق ندارد حتی یکی از درختان موجود در باغ خانه ی شخصی خودش را هم قطع نماید. اگر صاحب خانه بنا به دلایلی مجبور به قطع درختی باشد‘ باید کتبا” مراتب را با ذکر دلیل به شهرداری منطقه گزارش نموده و بعد از بازدید مسئول شهرداری‘ و اینکه دلایلش قابل قبول میباشد‘ ضمن اخذ تعهد از او مبنی بر اینکه باید یک درخت در جای دیگری از حیاط خانه اش‘ بکارد‘ به او اجازه ی این کار را میدهند و جای درخت آینده را هم مشخص میکنند. حتی شخص و یا شرکتی که میخواهد درخت را قطع کند‘ بدون رویت و داشتن یک کپی از آن مجوز به هیچ عنوان دست به آن درخت نمیزند.
پاسخ:
دانش عزیز من! بیشتر از این بر دل ریشم نمک مپاش برادر!
درود …
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۵:۳۵ ب.ظ
برای نگرانی های ناصر کرمی
سال پنجاه و دو بود،
ساعت چهار بعد ازظهر از سربندان بسوی دریلچه تار راه افتادیم،
هنوز جاده و اسفالت را در طبعت نکاشته بودند ،
ماه خواب و شب سیاه و راه سخت ،
وی رطوبت که از آن دورها رسید ،
حافظ به ذهن نشست،
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل .
رسیدیم ،
انگیزه رسیدن ،
جرأت پا پس نهادن را گرفته بود .
در روی صخره ها ،
در زیر دیواره های معکوس معلق در فضا ،
خوانده بودم :
توقف مرگ است ،
برگشت ناممکن ،
برای رسیدن باید که به صعود ادامه داد ،
دل نازکی هاتان درمان میشود ،
سوتهای تان در تاریکی را با نت دانائی بزنید ،
انعکاسش فرداها بگوش خواهد رسید .
گذشتگان ما سوتی نزدند ،
ما نیز ،
در ” حال ” مان ،
انعکاسی نمی شنویم .
پاسخ:
وای … چقدر محشر نوشتی محسن و چقدر به انرژی نهفته در پس این کلمات شورانگیز این روزها نیاز داریم رفیق.
زنده باشی …
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۵:۳۹ ب.ظ
با پوزش از غلط های تایپی
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۶:۵۲ ب.ظ
درود…
هیچ وقت از سد خوشم نیامده و نخواهد امد!
چه زشت ترکیب است این سد کارون ۴!
همیشه به دوستان ابیاری می گفتم قاتلان طبیعت!حیف نیست که آمده اید در شاخه ی کشاورزی و محیط زیست:)
اگرچه طبیعت انجا شکننده شده است ولی باز با سیاست های حفاظتی از منطقه میشد امیدی داشت ولی اینجور که پیش می رود سدهای دنباله دار خاک حاصلخیز خوزستان را تبدیل به کم جان سیستان خواهد کرد:(
شب خوش
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۹:۰۴ ب.ظ
درود بر مرد خاکی عزیز … باید اعتراف کنم که این روزها احساس می کنم در حال پوست اندازی هستی … کامنتهایت از جنس دیگری شده است رفیق … انگار متعلق به آأمی است که یک دهه بزرگتر از مرد خاکی دیروز است.
زنده باشی …
در ضمن نمی دانستم که در سیستان هم مثل استان فارس تالابی به نام “کم جان” داریم. دقیقاً کجا هست این تالاب؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۱۴ ب.ظ
راستش را بخواهید نه!
پنج شنبه امتحانات که تمام شد,امروز سر کلاس بودیم.
فرصت ,وقت لازم داریم,که نیست.
اما من هنوز امیدوارم و در انتظار فرصت تا مناظر جالب و زیبای استانم را به همراه ان کلخونگ عزیز نشانش دهم و با هم ترانه ی “ببار ای باران”استاد شجریان را کنارش و برایش زمزمه کنیم.
پاسخ:
خوش به حال کلخونگ … شنیدن چه نواهای شورانگیزی را به زودی درک خواهد کرد … بی شک سرعت رشدش بیشتر خواهد شد! نخواهد شد؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۲۱ ب.ظ
نمیدانم ,راستی چرا!؟
پاسخ:
برای این که ما در حوزه زیستمندان طبیعت هم خواسته یا ناخواسته قایل به تفکیک شهروند درجه یک و دو هستیم! نیستیم؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۲۷ ب.ظ
من یک پیشنهاد دارم . اول گرین بلاگی هایی که در تهران هستند یک زحمت بخودشان بدهند و یک قراری در یک کافه تریای دنج و خلوتی بگذارند و بنشینند دربارهء طرح آیش پنچ ساله حرف بزنند. بعد اگر دیدند میشود در این زمینه بطور جدی تری حرف زد، با امکانات و ارتباطات و دوستانی که در گروههای مردمی زیست محیطی و حتی خود سازمان حفاظت از محیط زیست دارند، یک نشستی در جایی بگذارند تا همه بیایند و نقطه نظرات موافق یا مخالفشان را بگویند. به این ترتیب طرح آیش پنجساله هم از این قالب تنگ گرین بلاگ خارج میشود ، هم گرین بلاگی ها خیر سرشان یاد می گیرند که مثل وبلاگنویسهای همفکر غربی – لااقل ماهی یکبار – دور هم بنشینند و رو در رو با هم چایی و قهوه بخورند و حرف بزنند ، و هم کارشناسان بیشتری وارد جریان طرح ایش پنجساله میشوند و موضع را علمی تر می کنند ، و هم سازمان حفاظت محیط زیست قضیه را جدی می گیرد. و الا با وبلاگنویسی و کامنت نویسی که به هیج جایی نمی رسیم
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۳۶ ب.ظ
لطیف جان!
هنوز پاتوق درست نکرده و کافی شاپ نرفته ، کلی واسمون حرف درآوردند؛ وای به حالی که تشکیل گروهک های کاپوچینویی هم بدهیم! فکر کنم می خوای دیگه سوت گرین بلاگی را هم در تاریکی نشنوی! نه؟
شنبه ۱۷م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۱:۳۹ ب.ظ
درویش جان
تشکر از حساسیت شما. به عنوان فردی که بسیاری از مناطق طبیعی ایران را ارزش گذاری کرده ام و آخرین مقاله ام در خصوص نحوه برآورد خسارات به مواهب طبیعی کشور در مسائل حقوقی بود،راه کار اصلی را درجبران خسارت نمی بینم هر چند آن در جای خود نکوست.همانطور که اشکار عزیر نیز فرمودند.جناب سعید نبی به حق از فرهنگ سازی برای حفظ محیط زیست گفته اندولی زمان می طلبد.دوست عزیزم ناصر کرمی نیز نگرانی به جایی دارند که تا دیر نشده باید کاری کرد.من پیشنهاد خودم را می گویم و دوست دارم هر یک از علاقه مندان نیز پیشنهاد خودشان را در سایت شما که انصافا بسیار پر محتوا و پر مخاطب است مطرح کنند و به کمک خرد جمعی انشاء ا… بتوان به راه حلی رسید.در کنار فرهنگ سازی که همه باید به آن اهتمام ورزیم ،مثلا من به عنوان معلم دانشکاه در کار خودم و هر کس دیگر در جای خود،پیشنهاد می کنم ما علاقه مندان محیط زیست یک شبکه مجازی ایجاد کنیم و از آن طریق با هماهنگی و یک صدا حرف خود را به گوش مسئولین برسانیم.
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۱۴ ق.ظ
[...] لطیف چشم بدوزید! به خصوص که ناصر این روزها، ظاهراْ بدجوری به دلیل سوت زدن در تاریکی، فلسفهی پوچی خونش رفته بالا! [...]
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۲۲ ق.ظ
درود بر دکتر کریم زادگان عزیز و ممنون از پیگیری هاتان. اگر منظور از شبکه مجازی، چیزی شبیه به “سایت خودنویس” باشد، من هم هستم.
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۲:۳۲ ق.ظ
بله
شبکه مجازی ارزانترین ،راحت ترین،سریع ترین راه برای جمع شدن علاقه مندان محیط زیست است .این یک ایده اولیه است که امیدوارم با کمک سایرین به سرانجام برسد.
پاسخ:
نظیر این ایده را پیش تر ها تا حدودی سایت “قلم سبز ایران” می خواست پیاده کند … همچنین گاه ایرن و سبزپرس همچنین کرده اند … باید دید طرح شما دقیقاً چگونه است و با چه تمهیداتی بر جذابیتش خواهید افزود. به هر حال تا آن زمان، مهار بیابان زایی هم همواره گفته که از دریافت و انتشار نظرات دوستان استقبال می کند. همان گونه که تاکنون بارها هم چنین کرده است.
درود …
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۷:۴۴ ق.ظ
نوشته عمو محسن عزیزم از اون نوشته هایی بود که وقتی خوندمش نتونستم سر جام بشینم!پا شدم یه کم راه رفتم از این همه انرژی یکباره به جانم ریخته شد…
زنده باشید عمو جان…
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۷:۴۷ ق.ظ
ویرایش:
…به جانم ریخته شده…
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۹:۲۳ ق.ظ
دقیقاً همینطوره … جملات عمو محسن شاهکار بود و به زودی در یادداشتی جداگانه به تحسین آن خواهم پرداخت.
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۱۷ ب.ظ
درویش عزیز
من تنها نگاهم را به ضرورت پرداختن به پهنه محیط زیست که با زندگی هامان گره خورده است بیان نمودم ،
تصورم این است که در این راه بنیان های کوناگونی را باید پایه نهاد .و از آن عادت به ارث رسیده تک نگری های ورای زندگی ” انسان”ی دور شد . تخصص ها اگر به ” دانائی ”
برسند شاید سد ها بسوی آبگیر ها ارتفاع کم کنند . و بعد بتوانیم ” با نفس تازه ” زندگی کنیم.
وبا هم رو بسوی ” او ” کنیم که آبی آسمان و دریاوامدار “او ” ست .
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۲۴ ب.ظ
یعنی می شود محسن؟
می شود روزی را با هم ببینیم که سدها به سود آبگیرها و تالاب ها ارتفاع کم می کنند؟ می شود دوباره جوشش چشمه ها و جاری آرام کاریزها را در این دیار دید؟
می شود قنات همت آباد یزد را دوباره پرآب دید …
با آرزویت همراه هستیم رفیق سبزاندیش و زردمحور من.
درود …
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۲:۴۹ ب.ظ
درویش عزیز
صدور بیانیه های رنگارنگ ،
گاه ذهن را ایستا میکند.
برایت گفته بودم :
عشق جسارت میخواهد،
باورم این است که :
جسورانه در این پهنه خواهید ماند.
حوضچه چشمه های زلال ،
با حضور ” شما” یان،
طراوتی گوارا از خود جاری خواهند نمود .
گوش کن ،
گوش کن ،
داروک میخواهد که بخواند .
یکشنبه ۱۸م بهمن ۱۳۸۸ در ۳:۲۰ ب.ظ
راست می گویی …
عشق جسارت می خواهد و باید که سلحشوران عرصه طبیعت وطن جسور باشند.
امید که اینگونه باشم و بمانم.
درود …
دوشنبه ۱۹م بهمن ۱۳۸۸ در ۷:۵۳ ق.ظ
سلام مرا به عمو محسن برسانید ؛ زنده باشند.
دوشنبه ۱۹م بهمن ۱۳۸۸ در ۱۰:۴۴ ق.ظ
به چشم …
پنجشنبه ۲۲م بهمن ۱۳۸۸ در ۴:۳۲ ب.ظ
[...] آمدن و کل تأسیسات را با خود بردن بوده است؛ رخدادی که ۲۰۰ میلیارد تومان ( حدود ۴۰ برابر بودجه سالانهی بزرگترین نهاد متولّی [...]