روز یکشنبه – ۳۰ تیر ۸۷- به همراه ناصر کرمی در برنامه‌ی محیط زیستی دکتر محمّدرضا نوروزی شرکت داشتم؛ برنامه‌ای که می‌رود تا جایگاه ثابت خود را در پروژه صبحگاهی شبکه‌ی دوّم سیما «روز از نو» بدست آورد. این را می‌شود از جنس و شمار رو به افزایش تعداد پیامک‌های بینندگان برنامه که به مباحث زیست‌محیطی اشاره شده در این بخش واکنش نشان داده و می‌دهند، دریافت. موضوعی که امروز هم با دکتر نوروزی مطرح کرده و درصدد ارایه‌ی راهکارهایی برای ارتقای بیشتر جستارهای مطرح شده در آن برآمدیم.

به هر حال موضوعاتی که در برنامه‌ی اخیر به چالش کشیده شد، خبر مربوط به حکم بی‌سابقه‌ی دیوان عدالت اداری کشور به نفع طرفداران محیط زیست، پیروزی مردم ورزنه در آزاد‌سازی سیاه‌کوه در جنب تالاب گاوخونی، دلایل ناکارآمدی سد ۱۵ خرداد و افزایش میزان رسوبات شنی که هر ماه توسط شهرداری قم از سطح معابر این شهر جمع‌آوری می‌شود و سرانجام، عدم توجه توسعه‌سازان به ملاحظات محیط زیستی که نمود آشکار آن در ساخت و راه‌اندازی سد سیوند مثال‌زدنی است؛ سدی که مثل آب خوردن فرمان قتل ۸ هزار درخت ۵۰۰ ساله را به بهانه‌ی آبگیری‌اش صادر کرد و کسی نپرسید که هر یک از آن درختان کهنسال تا ۲۰۰ هزار دلار قیمت داشت!
ناصر کرمی نیز به یکی از موضوعات نسبتاً جدید محیط زیست پرداخت و طبعات نورافشانی بدون ضابطه در زندگی مدرن را یکی از مصداق‌های بارز آلودگی دانست. وی آلودگی نوری را نه‌تنها برای انسان که به ویژه برای پرندگان مهاجر خطرناک توصیف کرد.

مؤخره:
جناب خسروی، مجری اصلی برنامه می‌گفت: «هر گاه شما می‌آیید، ناخودآگاه من باید دو تا قرص آرام‌بخش برم بالا! چرا که آنقدر از فجایع محیط زیستی سخن می‌گویید، که آدم با خودش می‌گوید: دیگر چیزی به پایان عمر جهان باقی نمانده است!» وی از نگارنده درخواست کرد که تو رو خدا به بینندگان صبحگاهی برنامه رحم کرده و اندکی امید و نشاط هم تزریق کنید!
کاش آقای خسروی می‌دانست آنچه دارد هم‌اکنون بر سر منابع طبیعی و محیط زیست کشور می‌آید، بسیار بسیار تلخ‌تر و غم‌انگیز‌تر از چیزی است که در روز از نو به چالش کشیده شده و می‌شود.

این مطلب در تاریخ سه شنبه ۱م مرداد ۱۳۸۷ در ساعت ۱۲:۳۵ ق.ظ و تحت دسته (های) رسانه, سدسازي, محيط زيست منتشر شده است. شما می توانید دیدگاه های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید. شما می توانید نظر دهید ، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.