سرانجام رییس سازمان نظام مهندسی کشاورزی استان تهران، جناب رمضان‌نژاد عزیز، حجت را تمام کرده و با صراحت و شجاعتی کم‌نظیر، بزرگترین و مهم‌ترین خیانت به نسل‌های آینده را معرفی کرد. اشتباه نکنید! این خیانت البته هیچ ربطی به عدول از اغلب آموزه‌ها و شعارهای مشهور سیاسی سال‌های اخیر ندارد و  بنابراین انتظار نمی‌رود که ارتکاب‌کننده‌ی به آن را نه در دادگاه انقلاب و به عنوان مفسد فی‌الارض به محاکمه کشانده و به دار مجازات بیاویزند! نه او را از هیچیک از حقوق اجتماعی محروم کرده، امتیاز روزنامه‌اش را توقیف کنند و یا صلاحیتش را برای شرکت در انتخابات مورد تردید قرار ‌دهند! و نه حتا تا امروز به آن خیانتکار بزرگ، گفته‌اند: «بالای چشمتان ابروست»!
     عجیب نیست؟! فردی که مرتکب بزرگترین خیانت به نسل‌های امروز و آینده شده، از گزند هر نوع محدودیت و تهدیدی درامان خواهد بود، امّا فرد دیگری که … بگذریم …

     خواننده‌ی عزیز «مهار بیابان‌زایی»!
     گمان برم اینک به اندازه‌ی کافی تحریک شده و مشتاق آگاهی از این بزرگترین خیانت قرن شده باشید! خواستم اینگونه و از این منظرِ نسبتاً طنازانه! به سخنان مهندس رمضان‌نژاد بنگریم تا هم دوام پیام نهفته در آن بیشتر باشد و هم – انشاالله – اثربخشی افزون‌تری را برای سرزمین مادری به همراه آورد. تا وقتی از قول ایشان می‌خوانیم: «باید با کسانی که خاک را تخریب می کنند، برخورد قضایی شود.» نه‌تنها متعجب نشده، بلکه بلافاصله این پرسش را به میان آوریم: چرا اینقدر دیر؟! و چرا پعد از آن که ویرانی و جابجایی خاک در کشور از مرز باورنکردنی ۵ میلیارد تن در سال هم گذر کرده است؟!
یادمان باشد: «خاک، ارزشمندترین سرمایه‌ی بشر است و ما در طول دست‌کم  ۴ دهه‌ی گذشته، دانسته یا ندانسته این گنجینه‌ی دیرینه و ناهمتا را که برای تشکیل هر سانتیمتر مکعب آن باید چندین و چند نسل را به انتظار بنشینیم، در آسودگی کامل و فراغ بال بدست آب و باد سپرده و می‌سپاریم، بدون آن که دستمان بلرزد یا اندکی احساس گناه، قلقلکمان دهد.» مصداق‌هایی چون، عدم رعایت ضوابط فنی- مهندسی در خاکورزی (شخم در جهت شیب، عدم دقت در تنظیم عمق شیب)، عدم رعایت اصول بنیادین جاده‌سازی در مناطق کوهستانی، استفاده‌ی بی‌رویه از کود و سموم دفع آفات، عدم اعتنای درخور به اصول آمایش سرزمین در تغییر کاربری اراضی، پاکتراشی جنگل‌ها و مراتع و استحصال اندوخته‌ی چوبی آنها در مصارف گرمایشی، خشک‌شدن تالاب‌ها و افزایش آسیب‌پذیری و گسترش کانون‌های فرسایش بادی در شمار مهمترین دلایل تشدید نرخ شتابناک فرسایش خاک و حرکت‌های توده‌ای در ایران است که در هیبت کابوس‌وار فرونشست زمین و افزایش ۹۰۰ درصدی رخداد سیل‌های حادثه‌خیز  و بنیان‌کن در طول چند دهه‌ی گذشته، بخشی از بازخوردهای نامیمونش را نشان داده و می‌دهد.

      مؤخره
      خوشحالم که مسئولی در این سطح، اهمیت ریشه‌گاه حیات (خاک) را اینگونه شایسته دریافته و می‌کوشد تا تمهیدات قانونی لازم برای پاسداری از این اندوخته‌ی ارزشمند طبیعی را ارایه و به تصویب مراجع قانونی رساند. به امید توفیق همه‌ی خدمتگزاران واقعی ایران عزیز.

این مطلب در تاریخ چهارشنبه ۳۰م خرداد ۱۳۸۶ در ساعت ۱۲:۴۰ ب.ظ و تحت دسته (های) اخبار و رويدادها, بيابان و بيابان‌زايي منتشر شده است. شما می توانید دیدگاه های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید. شما می توانید نظر دهید ، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.