آیا هر جا بیابان باشد، فقر هم باید باشد؟!
عالیترین مقام متولّی منابع طبیعی کشور، در تازهترین اظهارات خویش که هماکنون بر روی تارنمای همشهری موجود است، گفتهاند: «هر جا بیابان باشد، فقر هم هست.»
پرسش این است که پس چرا در کشورهایی چون امارات متحده عربی، بحرین، قطر، عربستان سعودی، کویت، تونس و … فقر دیده نمیشود؟! کشورهایی که قریب به ۱۰۰ درصد از وسعت آنها در قلمرو سرزمینهای خشک و بیابانی جای گرفته است!
جناب دکتر فرود شریفی عزیز!
هر جا بیابان باشد، فقر نیست، امّا هر جا بیابانزایی شدت بگیرد، یکی از شناسههای آشکار فقر خود را نمایان ساخته است. بار دیگر تأکید میکنم: وجود یا عدم وجود بیابان، نه میتواند دلیلی بر محرومیت و فقر یک کشور و ملّت باشد و نه دلیلی بر ثروت آنها. همان طور که هر جا جنگل هم باشد، دلیلی بر ثروت مردم آن کشور نیست (روزگار سخت معیشتی مردم بنگلادش و بسیاری از مناطق برزیل و آرژانتین و …، دلیلی بر این مدعاست). این نوع مدیریت حاکم بر سرزمین است که میتواند یک کشور و مردم را ثروتمند سازد یا فقیر. اینکه مدیریت یک کشور، چگونه و با توجه به چه ملاحظات راهبردی بر منابع خود نظر انداخته و از هنر تبدیل چالش به فرصت بهرهمند است یا خیر؟
اگر میبینیم که اتحادیهی اروپا به صرافت سرمایهگذاری ۵۰ میلیارد یورویی در صحرای سوزان آفریقا میافتد، اگر میخوانیم که درآمد ایالات متحدهی آمریکا از مناطق بیابانی خویش (از جمله گراند کانیون)، به مرزهایی نجومی رسیده و سیل گردشگران همچنان به سوی دیدن چشماندازهای ناهمتای بیابانی در آمریکا، چین، تونس، الجزایر، مراکش، امارات متحدهی عربی و … سرازیر است؛ همه و همه نشان دهندهی این است که چنانچه بتوانیم مزیتهای نسبی سرزمین مادری را درست تشخیص داده و چیدمان توسعهی درازمدت خویش را بر این بنیاد طراحی و پیاده کنیم، آنگاه دیگر نه خواهیم گفت: «هر جا بیابان است، فقر هم هست!» و نه بدتر از آن! دیگر تکرار نخواهیم کرد: «رعایت ملاحظات زیستمحیطی، به معنی توقف کامل توسعه است!»
مشروح گزارش همشهری را اینجا بخوانید. البته گزارش کاغذی و کاملتر این گفتگو در شمارهی شنبه آینده – ۱۲ مرداد ماه – بر روی پیشخوان روزنامهفروشیها در دسترس خواهد بود.
سه شنبه ۸م مرداد ۱۳۸۷ در ۳:۴۵ ب.ظ
ممد عزیز
کلمه بهکلمه و جمله بهجمله این مطلب عین حقیقت است، چه من خود در حین سفر بهدور دنیا، حسب شغل و کار دریایی، دیدم آفریقا، آسیا، آمریکا را… آری هم استرالیا را، که تقریبا همه جایش کویر است ولی یکی از پیشرفتهترین ممالک دنیاست. آری دیدم کشورهای سرسبز گابون، کامرون، نیجریه… و … و فقر آنها را، که – هرچند سالها از پایان استعمار میگذرد – اتگر هنوز سفیدپوستان امور مملکت را در دست نمیداشتند، ملت از این هم بدبخت تر و فقیر تر بود.
دستت درد نکنه ممد جان
با اجازه لینک داده شد.
هرگاه فرصت دست میدهد و میتوانم لحظههایی در اینترنت باشم، به وبلاگت هم سر میزنم، هربار مشاهده میکنم نه تنها از محتوای نوشتهها کسر نشده که افزون گردیده است. برای اطلاع عموم و برای آگاهی هر چه بیشتر هموطنان بهطور مرتب به نوشتههای بسیار پر بار و ارزشمندت در بلاگ نیوز لینک خواهم داد، البته با اجازه شما.
قلمات همیشه جاویدان و روان باد.
سه شنبه ۸م مرداد ۱۳۸۷ در ۴:۲۷ ب.ظ
هرجا مدیریت نباشد فقر هست !
سه شنبه ۸م مرداد ۱۳۸۷ در ۶:۲۶ ب.ظ
عجب….هر جا بیابان باشد، فقر هم هست..چه جالب…خودشان سبب فقرند…خودتان هم نوشتید جناب درویش…”این نوع مدیریت حاکم بر سرزمین است که میتواند یک کشور و مردم را ثروتمند سازد یا فقیر….”
می بینید دیگر….چه بگویم دیگر…گفتنم مگر فایده ای دارد؟!
موفق باشید
سه شنبه ۸م مرداد ۱۳۸۷ در ۷:۳۶ ب.ظ
http://www.kargozaaran.com/ShowNews.php?23813
چهارشنبه ۹م مرداد ۱۳۸۷ در ۹:۱۲ ق.ظ
چند سال پبش سفری به آریزونا کردم، سرزمین کاکتوسها. هیچ وجه تشابهی میان آن منطقهی بیابانی و مناطق بیابانی خودی نبود. منکر ثروت و تکنیک آمریکا نمیشود شد ولی آگاهی مردم و اطلاع رسانی دولت و انجمنهای مردمی غیردولتی را نیز نمیشود فراموش کرد.
چهارشنبه ۹م مرداد ۱۳۸۷ در ۷:۴۲ ب.ظ
سلام خسته نباشید دوست عزیز وبلاگ پر محتوای دارید اگر مایلید با هم تبادل لیتک داشته باشیم لینک ما را با نام اخبار ایران در وبلاگ خود اضافه کنید و لینک خود را برای ما بفرستید
با تشکر