مسئول پاسداری از کلوتهای شهداد کیست؟!
حدود سه ماه از فاجعهی باورنکردنی تخریب کلوتهای یگانهی شهداد به بهانهی اجرای رزمایشی استانی میگذرد. در این مدّت، میلیونها چشم با حیرت و غم تمام در ایران و جهان نظارهگر اخبار و تصاویر متعددی بودند که از این رویداد منحصربهفرد به سراسر جهان مخابره شده و از طریق اینترنت در دسترس عموم قرار گرفته است. دهها تومار و نامهی اعتراضی به وسیلهی طرفداران میراث طبیعی کشور خطاب به عالیترین مقامات مسئول در استان کرمان و پایتخت کشور نگاشته شده و اغلب روزنامههای پرشمارگان مملکت به این موضوع پرداختند.
با این وجود، ظاهراً به جز صدور بخشنامهای محدود از سوی ستاد کل ارتش که براساس آن هرگونه عملیات نظامی و مانور در پارکهای ملّی ممنوع و در مناطق حفاظتشده نیز منوط به استعلام و نظرخواهی از سازمان محیط زیست شده است؛ هیچ پژواک شایستهی دیگری شنیده یا خوانده نشد.
البته هرچند که همین بخشنامه نیز نارسا بوده و امکان عملیات نظامی در مناطق حفاظتشده را به صورت مشروط فراهم کرده است؛ موضوع غمانگیزتر آن است که چون شهر افسانهای لوت، در شمار مناطق حفاظتشده چهارگانهی سازمان حفاظت محیط زیست قرار ندارد، ظاهراً مشکلی هم برای انجام رزمایش و بوجود آمدن چنین تخریبهایی نداشته است! به ویژه آنکه دیگر سازمان متوّلی فرهنگی کشور، یعنی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری – که به گفتهی دکتر دلاور نجفی، مسئولیت حراست از این مناطق متوجه آنان است - آنقدر وظایف مهمتری چون حفاظت از پاسارگاد و تخت جمشید! دارد که دیگر مجالی برای رسیدگی به دلایل اصابت چند راکت خمپاره یا گلوله توپ به بزرگترین و افسانهترین کلوتهای جهان در لوت ندارد!
این یادداشت را با ذکر نقل قولی از ژنرال انگلیسی، سرپرسى سایکس در مورد کلوتهای لوت به پایان میبرم، او مینویسد: «آثار شهر کلوتها از غرایب طبیعت است، حین عبور از بین این نقاط مخروب، شخص تصور مىکند از وسط قلعهها و قصرهاى جن و پریان مىگذرد. این ابنیهاى که طبقه طبقه روى هم بنا شده و گویا اشخاصى وراى بنى بشر در ساختمان آن دخیل بودهاند، اشکال عبادتگاهها، اهرام، برجها و قعلههاى بزرگى را در نظر انسان مجسم مىکنند و بدون اغراق از مشاهدهی آنها شخص به خود مىلرزد.»
و امروز شوربختانه باید اعتراف کرد: باز هم به خود میلرزیم؛ امّا نه از مشاهدهی آنها، که از تماشای تخریب نابخردانهی این میراثهای طبیعی ارزشمند و یگانه.
باور کنید، دست خودم نیست، امّا با مشاهدهی این همه کوتهنظری و سبکمغزی، به یاد تخریب رژیم خونریز و قرون وسطایی طالبان در افغانستان افتادم و بلایی که بر سر مجسمههای غولپیکر بودا در بامیان آورد!
مباد که دیگر چنین صحنههایی را ببینیم. مباد …
شنبه ۱۹م مرداد ۱۳۸۷ در ۵:۵۸ ب.ظ
سلام.با حیرت این مطلب را خواندم.گریستم.چه بگویم.چون نیک مظر کرد پر خویش در آن دید.سایکس و امثالهم چه می گویند و خودی ها چه می کنند؟
پنجشنبه ۲۴م مرداد ۱۳۸۷ در ۶:۴۷ ب.ظ
eyneho ettefaghi ke dar afghanestan tavasote taleban oftad!
be raasty inha taleban sefatand….
پنجشنبه ۲۴م مرداد ۱۳۸۷ در ۶:۴۸ ب.ظ
همان تیتر مطلب برای تعمق و تاسف بسه ! کسی که کلوتها رو ندیده حالا باید حسرتش بر دلش بماند….
پاسخ:
البته اگر اندکی صبر داشته باشه، شاید حدود یک میلیون سال دیگر بتواند دوباره دیدن این مناظر را تجربه کند! وای بر ما …
پنجشنبه ۲۴م مرداد ۱۳۸۷ در ۸:۳۴ ب.ظ
اگر به بچه های پاسدار یا بسیجی یا نیروی انتظامی یا هر نیروی دیگری آموزش لازم داده شود خود آنها مانع تخریب خواهند شد. آگاهی رسانی و … وظیفه هر کسی است.
پاسخ:
با سلام و درود
نکته همینجاست … چرا آن بلندپایگان نظامی اینگونه جاهلانه فرمان تخریب کلوتها را به این جوانان نظامی داده اند؟!
موفق باشید.
شنبه ۲۶م مرداد ۱۳۸۷ در ۹:۴۶ ق.ظ
تا وقتی غیرت به خرج ندیم و اعتراضی نکنیم باز هم از این حماقتها خواهیم دید.
جمعه ۷م فروردین ۱۳۸۸ در ۱۱:۱۸ ق.ظ
[...] تلخ و غمانگیز است. همین بهار سال گذشته بود که تصاویری از رزمایش نیروهای نظامی در شهداد منتشر شد، آن تصاویر آنقدر عجیب، تأسفآور و حیرتانگیز [...]
شنبه ۲۴م مرداد ۱۳۸۸ در ۹:۱۱ ق.ظ
واقعاٌ که… یه بار دیگه این سیستم مدیریتی مزخرف حاکم،شاهکار خلق کرد.چه قدر احمق باید باشه آدم و چه قدر بی شعور..واقعاٌبه اینیم می گن انسان؟!!!!!!!! اینی فکر کردن که انسانیت یعنی همون حفظ یک سری پوسته های ظاهرسازی شده ی بی مغز و فقط با کلمات ارزشی بازی کردنو دستاویز قرار دادن اون ها………..و ما در این شرایط مجبور به تحمّل هستیم..آن لحظه که ان را به این وضع فجیع در آوردند، به همان اندازه ی لحظه ای تکان دهنده و دلخراش است که یک انسان را و بازتابش بسی عظیم تر از آن..،و افسوس که این نادان ها نمیفهمند یا خود را به نفهمی زده اند.
جمعه ۲۷م آذر ۱۳۸۸ در ۹:۰۸ ق.ظ
[...] دیگر هیچ فرمانده نظامی دستور برپایی رزمایش در ارزشمندترین پاره های طبیعت وطن را صادر نخواهد [...]