چه کسی با مشاهدهی این عکس باور میکند که این ماسهزارهای تفتیده، تا همین ماه گذشته، بستر پرآبترین و طولانیترین رودخانهی دایمی کشور – کارون – بوده است؟ یگانه رودخانهای که بخشی از آن قابلیت کشتیرانی هم دارد (بخوانید: داشت)! امّا آن رودخانهی خاطرهانگیز و خروشان، امروز نهتنها پذیرای هیچ کشتیای نیست، بلکه بلمهای مردمان خونگرم جنوب را نیز به دشواری میپذیرد!
مهدی قنواتی، عکاس خبرگزاری فارس، تصاویری باورنکردنی از روند خشکشدن پرآبترین رودخانهی ایران بر روی درگاه این بنگاه خبررسانی قرار داده است که اینجا میتوانید همهی آنها را ببینید.
یادمان باشد:
کارون، اروند رود، زاینده رود و سفید رود، تنها یک رودخانه نیستند؛ آنها بخشی از تاریخ و هویت فرهنگی ایرانیان را تشکیل میدهند که تاکنون هرگز در چنین شرایطی قرار نداشتهاند.
نگوییم که همه چیز به مؤلفههای اقلیمی بازمیگردد؛ بپذیریم که این ما انسانها بودیم و هستیم که با نابخردیهای مدیریتی خویش، دشواریها و تنگناهای اقلیمی را دوچندان ساخته و میسازیم.
این مطلب در تاریخ
جمعه ۲۵م مرداد ۱۳۸۷ در ساعت ۴:۰۸ ب.ظ و تحت دسته (های) اخبار و رويدادها, خشكسالي, منابع آب منتشر شده است.
شما می توانید دیدگاه های این نوشته را از طریق RSS 2.0 دنبال کنید.
شما می توانید نظر دهید ، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.
These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
یکشنبه ۳م شهریور ۱۳۸۷ در ۶:۵۳ ب.ظ
چه باید کرد؟…
پاسخ:
شاید بهتر باشد بگوییم: چه نباید کرد؟!
- نباید بدون لحاظ توانمندی بوم شناختی سرزمین، در اندیشه چیدمان توسعه در منطقه بود؛
- نباید بدون تامین حق آبه کارون، در اندیشه انتقال آب به حوزه های دیگر بود؛
- نباید صنایع پرمصرف را در جایی مستقر کرد که آبی وجود ندارد؛
- نباید به بهانه امنیت، همه ملاحظات توسعه پایدار را فراموش کرد؛
- نباید ابتدا سد ساخت و آنگاه ارزیابی کرد! کاری که در کارون ۳ و ۴ انجام دادیم؛
- نباید پیش از تثبیت بالادست و تجهیز پایین دست به شبکه های آبیاری، سد را به بهره برداری رساند؛
- نباید استحصال از انرژی های نو در خوزستان را فراموش کرد.
یکشنبه ۳م شهریور ۱۳۸۷ در ۱۰:۴۸ ب.ظ
کجاست شاعری که سرود :
بلم آرام چون قوئی سبکبال …
به نرمی بر سر کارون همی رفت ….
باور کردنی نیست .. بغض کردم ….
یکشنبه ۳م شهریور ۱۳۸۷ در ۱۱:۰۴ ب.ظ
وحشتناکه! من نمیتونم باور کنم
یکشنبه ۳م شهریور ۱۳۸۷ در ۱۱:۴۵ ب.ظ
کارون بهترین خاطرات دوران زندگیم کنار این رود بوده با اون غروب زیبایش
دوشنبه ۴م شهریور ۱۳۸۷ در ۱:۱۰ ق.ظ
افسوس… افسوس…
با اجازه در بلاگ نیوز لینک شد
دوشنبه ۴م شهریور ۱۳۸۷ در ۷:۴۵ ق.ظ
جناب درویش عزیز و محترم
عکسها را دیدم. ایکاش نمیدیدم. بهتر بگویم ایکاش زودتر میدیدیمشان. بدون آب کار بشر تمام است. نمیدانم چه بگویم در برابر این “مرگ آهسته و حتمی”.
با احترام
محمد
دوشنبه ۴م شهریور ۱۳۸۷ در ۳:۵۸ ب.ظ
در بلاگ نیوز لینک داده شد .
دوشنبه ۴م شهریور ۱۳۸۷ در ۶:۵۵ ب.ظ
باتلاقها مردابها دریاچه رضاییه راینده رود وحال کارون
قردا نوبت کدام است با نکه کارون را ندیده اماما کارونی هایی دوستانم بودند وصفش را زیاد میگفتند و به آن فخر میفروختند برای آنها برای کارون برای . .متاسفم.
دوشنبه ۴م شهریور ۱۳۸۷ در ۱۱:۱۰ ب.ظ
دلم نمیخواهد باورش کنم.
پاسخ:
مرگ کارون مثل مرگ ایران می ماند …
کاش هیچگاه رخ ندهد …
زنده باشی عمو جان
یکشنبه ۱۰م شهریور ۱۳۸۷ در ۵:۴۵ ب.ظ
با سلام بر شما درویش عزیز
فاجعه کارون به همین جا ختم نمیشود اگر از تزدیک دوستان کارون را مشاهده کنند چیزی بجز فاضل آب جاری نمی بینند کارونی که روزی از ترس کوسه هایش کمتر کسی جرات شنا کردن در آن را داشت وحالا به لطف ….. از بوی کندش جرات شنا کردن در آن را نداری
بر قار وپایدار باشی